Andrei en de Week van de Hoogbegaafdheid

Het is de Week van de Hoogbegaafdheid en daar stond ik zelf misschien net even te weinig bij stil door alle positieve hectiek in mijn leven.

Awareness

Het afgelopen jaar is voor mij een rollercoaster geweest: getrouwd, mezelf meer leren accepteren als HB’er en in verwacht in mei ons eerste kindje. Het was een jaar van best intensieve soul searching waarin ik leerde niet alleen te zijn met de beschadigingen ervaringen die ik heb in mijn leven in met name het onderwijs en nu later als jongvolwassene in het werkende leven.

Dat er een week van de hoogbegaafdheid is kan ik alleen maar aanmoedigen. Er is meer ‘awareness’ – of in goed Nederlands: ‘bewustzijn’ – gekomen voor de problemen waar jonge, niet zo jonge en oude HB’ers mee hebben te dealen. Het is dan heel makkelijk om in een slachtofferrol te kruipen en boos te roepen dat het de schuld van anderen is. Het is namelijk niet zo simpel als de schuld bij een ander neerleggen, al is er wel een realistisch verwijt richting onderwijs en politiek mogelijk: waarom komt de aanpak van dit probleem pas van de grond in de jaren twintig van de éénentwintigste eeuw?

Hoopvol

Toch ben ik hoopvol. In de Gemeente Tilburg zijn er tal van medewerkers – van ambtenaren tot docenten, van jeugdwerkers tot onderwijsinspectie – bezig met het zoeken naar dé oplossing van de problemen waar HB’ers in het onderwijs mee te maken krijgen. Ook in de Gemeente Arnhem – mijn thuis sinds 2017 – zijn er medewerkers van de gemeente met open vizier aan het kijken naar hoe het beter kan en niet meer naar óf het wel beter kan.

Samen met de andere ervaringsdeskundigen buig ook ik mij over de problemen uitdagingen die er zijn in Arnhem. We proberen als collectief te zorgen voor een mooie manier waarop de kinderen nu goed onderwijs kunnen krijgen op zoveel mogelijk hun eigen niveau. En ook dit stemt weer hoopvol. Als HB’er heb ik mij vaak alleen gevoeld, tot ik vorig jaar erachter kwam dat we met velen zijn en mijn rugzak eigenlijk helemaal niet zo uniek is.

Open vizier

Het is niet alleen belangrijk dat wij – ik zeg voor het gemak maar even wij – als HB’ers open durven worden, en blijven, maar ook dat er mensen zijn die deelgenoten willen worden in onze strijd voor passend onderwijs, passend werk en een passend leven. Een gesprek met open vizier waarin de focus niet moet zijn op hoe afwijkend wij zijn, maar hoe van onze grote kracht – en zwakte – een grote kracht voor de samenleving gemaakt kan worden.

Gelukkig rijst die positieve stroom al meer en meer, om de internationale even aan te halen. Uiteindelijk gaat het namelijk om inclusie, gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid en niet om je bijzonder te voelen. Gewoon normaal mens zijn, met je eigen uitdagingen en manieren van denken, en dan lijkt dat eerste vers van de vertaling van de internationale na bijna 130 jaar ook nu nog relevant en actueel:

[…] Reed‘lijk willen stroomt over de Aarde
en die stroom rijst al meer en meer
Sterft, gij oude vormen en gedachten […]


– L’ internationale / De internationale
Tekst: Eugène Pottier (1871) / Vertaling: Henriette Roland Holst (1899)

Andrei Vreeling avatar